Ne kadar çürük olsa sırtım, omurum, kolum;
Kendime az gelirken, insanlara bol bolum,
Yüklensin günahları insanlığın sırtıma,
Sebep beni bulsunlar her beliren yıkıma.
Beni hırpala Tanrım, beni sars ve yarala;
Her türlü azabına beni sür kaka kaka,
Beni kahret, beni ez, beni suçlandır bir bir;
Kardeşlerim ki bilir, tanırsın ne zayıftır.
Bileyim insanların içinde ben de varım;
Ah o zaman her türlü işkenceye hazırım.
“Nasıl hazırsın?” deme! Neler çekmedik düşün?
Ne ağlayışlar gördük ardında her gülüşün.
Asırlar en az için ne sinirsiz çırpınış,
Bir baharın önünde bitmiyen bir sürü kış..
Her türlü cilasından soyunuk orda sırlar,
Asırlar ey ürperten, ey korkutan asırlar.
Şardağ, R. (1 İlkteşrin 1942). Kardeşlerimin Destanı (II). Varlık, 220: 86.
Rüştü Şardağ 