Bir Okulda İlk Dersim
Çocuklar, kardeşlerim, üzülürsünüz neden?
Hep bizi dinlersiniz, kendiniz söylemeden.
Çocuklar, kardeşlerim, dersler mi ağır nedir?
Neden yüzlerinizde bir korkudur belirir?
Sanki sormaktasınız: Doğruluk, iyi şey bu!
Ama insanoğlunda ne iğrençlik, bu ne kir?
Gerçek sevgisi nasıl yağsın küçük kalplere;
İğrinin arkasından milyonlar gitmektedir.
Sürüyün denilmekte sevgiyi, gölge gibi;
Ama kim dedi; insan “kin”in ötesindedir…
Hırslarından soyulmuş usluluk mu yol bize?
Kapkara dünyamızın gülünç kavgası nedir?
Bir tüy değmesi kadar bile kalp incitmemek;
Açtığımız yaralar halbuki derincedir.
Haklısınız; olaylar hep derslerin tersine;
Çocuklar, kardeşlerim, sorun, sorun: Bu nedir?
***
Her okulun adını koymalıyız hileyle mi?
Dersler mi değişmeli, bir dert mi konsun yeni?
Bu ders şöyle mi yazsın: Elinde bir kürek,
Çocuklar her yangını biraz körüklemeli!
Yüreğiniz taşarken en çiğ kahkahalarla,
Bir anlık fayda için sakın ha gülmemeli!
Yalnız biziz en büyük, herkes küçüktür diye
En hisli yürekleri korkusuz çiğnemeli!
Nice yüzsüz insana yüzümüzle sırıtıp
En sevimli kimseler sizlersiniz demeli!
Ne gülünç! Sonra gelip sizlere ders yığmışız;
Çocuklar ne demeli, çocuklar ne demeli?
***
Ama artık yetmez mi, yetmez mi çekilenler?
Neden tutmaz sözünü bu her şeyi bilenler?
En güzelin iyinin önümde yolları
Bari bir kazanç olsun alaydık yarı yarı
Grupların en gizli, en ılık renklerini
Aklın en akla gelmez, ince çiçeklerini
Bu her şeyi bilenler vermez mi her gün bize?..
Bütün mahrem insanlık geçsin de elimize,
Belirleşip dursun da bütün günahlarımız,
Maddeyi çiğnesin de demir saltanatımız,
Hınç dolu, isyan dolu kapanıp da üstüne,
Tükürelim de bütün doymazların yüzüne;
Çıksın diye kardeşlik baş köşede bir yere,
Girelim de bilmeden en kurak gönüllere;
Sonra, sona kalmasın ortada tek bir eser,
Ah her şeyi bilenler, Ah her şeyi bilenler!..
Rüştü Şardağ
Şardağ, R. (15 Mart 1943). Kardeşlerimin Destanı’ndan / Bir Okulda İlk Dersim (Şiir). Varlık, 233: 349-350.
Rüştü Şardağ 