Nedir bu rahleler yer yüzünde
Ders verenler insan.. Acı şey bu!
Yıkan yine o değil mi Tanrım
Bu rahleden doğmuş her duyguyu.
*
Öyle mi sanırız, doğar mı güneş yoksa bize?
İner mi acep olgunluk denen şey elimize?
Aşar mı güzel ufuklar ardından arabamız
Kurban mı olmadayız yoksa Tanrım vehmimize
*
Neden herkes bilmiyor türkü söylemeyi?
Neden ülkeler var, birbirinden habersiz?
Karışmak haddimiz değil ama düşün,
Vatanda neden bunca insan var yersiz.
*
Sen mi, biz mi suçluyuz bu davada;
Sen de biz de günahsız mıyız yoksa?
Gülmemek elde mi söyle ey Tanrım
Şu yeryüzünün sahipleri çoksa!
*
İnsan var, gözünde bir nokta dünya,
İnsan var, kin duyar kardeşlerine,
İnsanlar var ki sen gibi konuşur
Veyahut hükmeyler senin yerine.
*
Biz neyiz? Bize anlat aslımızı;
Doğ bir gün hazin renkli ufkumuza.
Boynu bükük, dilsiz, hırçınlığı at
Bir sevimli hâl ver şu ruhumuza.
*
Yansın onun özlemi ülkelerde,
Kopsun tel örgüler… Kimse kalmasın;
Göle dönen bu durgun ve küçük dünyadan
Deniz sandığım insan ne anlasın.
*
Yalnız insan mı bodur, dağlar mı yüce?
Yalnız bulutlar mı sonsuz, ufuklar mı?
Söyle ey tabiat! Geniş, kucağında
Benden daha engin bir başka cihan var mı?
Şardağ, R. (1942, ilkkânun 15). Kardeşlerimin Destanı’ndan. Varlık, 227: 232.
Rüştü Şardağ 