(1856-1910)
Je viens de mal…
Ey gül, kurumlu* gül;
Işığın parlak, gerçi şanın yüce;
Pırıl pırılsın, tek başına;
Yeşil otlardan bir demet içinde.
Rahatı dile getiren bir göz gibisin ama,
Bir çift acı sözüm var sana:
Kuzey kentlerinde başıboş dolaşırken
Bir gün, gotik bir kapının duvarına karşı oturmuş,
Seyredeceğim seni.
Ölüm ve yağmur saçan rüzgârda titrerken
Görüneceksin bana,
Daha solgun ve hayalsi.
Demeyin bana,
Söylemeyin,
Hayat mutlu bir şölendir
Veyahut bir budalanın zekâsı;
Ya da aşağılık bir soluk almadır diye.
Hele hiç demeyin, özellikle:
Koyulmaz hayat, sonsuz bir mutsuzluk
Sıfırı çabuk tüketen bir cesaret yerine.
Gülünüz:
Baharda kımıldayan ince dallar gibi
Ağlayınız:
Kuzey rüzgârı,
Kıyıya çarpan dalgalar gibi,
Tatlanın, bütün arzulardan
Üzülün, bütün üzgülerden
Ve haydi söyleyin şimdi:
Bu kadarına bile gerek yok ki
Hayat,
Sadece bir düş gölgesi.
Besler buğday tanesi insanı, kargaları
İman ağacı gövertir tatlı zeytini
Sallar bir tepeyi boşu boşuna da olsa
Mezarlar üstünde dikey, mahzun selvi.
Yazık ki yaslanacağın bir dostluk yok, sıcak,
Adilerin iç yüzünü gözlerine seren.
Ne acı çekmesini biliyorsun,
Ne gizli bir dertle sararmasını.
Kalbinden başka bir şey bulamıyorsun içinde,
Kalbine dönmek istesen.
İster kentte, ister kaygılı dalgaların kıyıcığında;
İster ormanın derinliğinde,
Ya da korkunç bir tepenin üstünde ol;
Kalk, yürü, şu mısraı oku heyacanla:
“Bunlar o kuğu sürüleridir ki, tıpkısı, Caÿstre’den** kalma.”
* Kurumlu: Cakalı, çalımlı
**Caÿstre: Kaystros, Küçük Menderes
Jean Moréas’tan
Çeviren: Rüştü Şardağ
Şardağ, R. (Çev.). (1964, Temmuz). Dünya Şiirinden Örnekler / Fransızca’dan çeviri şiirler/ Jean Moréas. Varlık, 628: 11.
Rüştü Şardağ 