Müslüman kim? / Kâfirin kimliğini açıklama

Biz, “Âmentü” de, “İnanırım” la başlayan duamızda; “Allah’a meleklerine, kitaplarına ve peygamberlerine, ahiret gününe, asıl büyük yazgının Allah’tan geldiğine, ölümden sonra dirileceğimize inanırım” derken Müslümanlığın gerçeği ortaya çıkmıyor mu? İman esasları ışıklanmıyor mu? Her hak dini, üç büyük din bu yolda birleşse, hiç kimsenin öteki dinden olana kâfir demesine olanak kalır mı? İşte Allah’ın seslenişi:

“Allah’la peygamberlerin arasını ayırmak isteyen, “Bir kısmına inanır, bir bölümünü yalanlarız” diyerek ikisi arasında bir yol tutmak isteyenlere, işte onlar gerçekten kâfir olanlardır. Kâfirlere ağır bir azap hazırlamışızdır.” (Nisâ Sûresi, Âyet: 151)

TEVBE KAPISI

Allah’ın tevbe kapısı asla kapatılamaz. O bizim, acıması, şefkati o kadar büyük olan Allah’ımızdır ki, yüce Mevlânâ’ya esin kaynağı olan “Gene gel” şiirinin velilerdeki hoşgörünün, hepsinin, hepsinin temeli Kur’ân’da, İncil’de ve Tevrat’ta vardır: İşte son ve kutsal kitap Kur’ân’ın âyeti:

“Ancak tevbe edenler, nefislerini düzeltenler, Allah’ın kitabına sarılanlar ve dinlerine Allah için candan bağlananlar ayrıcalık taşırlar. Onlar inananlarla beraberdir.” (Nisâ Sûresi, Âyet: 146)

Bakın, şu Filistin’de, bir avuç inançlı ve soyca kardeşleri olan Araplara işkence yapan İsrail’in tutumuna ve dinleyin Kur’ân’da Allah’ımızı:

“Ey Muhammed! Kitap’ta Musa’ya ilişkin olarak anlattıklarımızı da an. O, seçkin bir insan, tarafımızdan gönderilmiş bir peygamberdir.” (Meryem Sûresi, Âyet: 51)

İşte İsrail’in de soyca babası olan İbrahim sevgisi! Kur’ân bunu, ölümsüz cümlelerle açıklar.

“İbrahim, İsrail’in soyundan seçip doğru yola eriştirdiğimiz, Allah’ın kendilerine nimet verdiği peygamberlerdendir. Rahmân’ın âyetleri onlara okunduğu zaman ağlayarak secdeye kapanırlardı.” (Meryem Sûresi, Âyet: 53)

ÇOCUK İSNADI

Allah’a çocuk isnad edilir mi? “Allah’ın çocuğu İsa’dır” denilir mi? Bu ne büyük suçtur.

Hazreti Meryem’le ilgili sûrede bu konu, Allah’ın şiddetli öfkesiyle âyetlendirilmiştir:

“Bazı kimseler, “Rahman çocuk edindi” dediler. Ant olsun ki ortaya kötü, pek kötü bir şey attılar. Rahman’a, çocuk isnad etmelerinden ötürü neredeyse gökler paralanacak, yer yarılacak, dağlar göçecekti. Oysa Rahman’ın çocuk edinmesi gerekmez. Çünkü göklerde ve yerde olan her şey onun kulundan başka bir şey değildir.” (Meryem Sûresi, Âyet: 88-93)

Her toplam için cennet gibi, cehennem de söz konusudur:

“Sonra her toplumdan, Rahman’a en çok kimin başkaldırdığını ortaya koyacağız. Cehenneme en layık olanları biz biliriz.” (Meryem Sûresi, Âyet: 69-70)

SABREDENLERE SEVGİ

Müslümanlığı yalnız, Hazreti Muhammed’e bağlanıp Kur’ân’a inananlarla sınırlandırmıyoruz biz. Son peygamberimiz, cihan güneşi Hazreti Muhammed’den önce de uluslar ve onlara Allah’ı tanıtan peygamberler gelmişti.

“Beraberlerinde dine kul olanlardan birçoğu bulunan nice peygamberler savaşmışlardır. Allah yolunda başlarına gelenlerden ötürü gevşememişler, yılmamışlar ve boyun eğmemişlerdi. Allah, sabredenleri sever.” (İmrân Sûresi, Âyet: 146)

Buna rağmen öteki kitap ehlini kolay kolay kâfirlikle suçlayamayız. Çünkü onlardan, Hazreti Muhammed’i yalanlamayanlar ve bütün indirilen kitaplara inananlar vardır, onlar da Allah’ın katında ağırlanacaklar:

“Kitap ehlinden Allah’a, size indirilene ve kendilerine indirilmiş olana. Allah karşısında kendinden geçerek inanıp Allah’ın âyetlerini az bir değere değişmeyenler vardır. İşte onların ödülleri Rab’lerinin katındadır.” (Al-i İmrân Sûresi, Âyet: 199)

Özdeyişler
ŞİRAZLI ŞEYH SADİ

Bir ülkede alt tabakalar eziliyorsa, oradaki padişaha rahat uyku haramdır.

Halkı, bir hardal tanesi kadar incitme. Çünki halk sürüyse, padişah çobanıdır. Eğer halk, padişahtan zulüm görüyorsa, çoban değil, kurttur o. Feryad öylesine padişahtan.

*

Gücüne güvenip zaifleri ezme. Yarın kıyamette bir arpa değerindeki bu kul, koca bir padişahı çekip yüce mahkemeye götürür.

*

Çocukluğumda yumruğum kuvvetliydi. Uşakları, kendimden küçükleri incitirdim Bir gün benden kuvvetli birisinden yumruk yiyince, bir daha zaiflere eziyet etmedim.

---

Şardağ, R. (1991, Nisan 1). Ramazan Köşesi 16. Milliyet, s. 16. 

---