Nahit Hilmi’nin ölümü ile büyük bir boşluk kaldığı sanmıyorum. O sülün vücutta, hayat ve fizik namına zaten bir şey kalmamıştı. Bu tende, maddenin bütün kımıldanışları bitmiş, uçuk ve donuk gözlerde kupkuru bir yalnızlıkla, ıslak bir zavallılık birikmişti.
Yalnızdı; çünkü duyduğu kadar duyurduğu güftelerinin sahibi çoktan cismini, şairden uzaklara kaçırmış, onu yer yüzünde yalnız komuştu. Bir hayli zaman oluyor ki Özeren’in şiirleri kimsesizdir. Bu kimsesizlikten o kadar şikayetçi idi ki, geçen sene hocanın mezarı başında, bu yıl radyoda tertip edilen bestekârın gecesinde adeta sinirli, maksatsız yaşayışına söyleniyordu. O, en güzel ve sevimli sözlerinin, sonsuzluğa doğru uzandığını gördüğü ve tattığı için, son yazdıklarının avuçlarında nasipsiz kalışından pek kederlenmemiştir sanırım. Türkiyenin bütün radyolarından hemen her gün, içinden koparak gelmiş sözlerinin gönüllerimize aktığını duyuyordu ya! Kendisini en az sarsacak bir vasıta ile radyoya dâvet ettiğim gece: “Hocanın her ölüm yılında ben konuşuyorum. Ayıp olmuyor mu?” diyerek özür dilemişti. Birçok bestekâr eserlerinin sözlerini çeşitli insanlardan seçerler. Bu, beste için çok zaman bir zaaftır. İnsani duyguların kâinatına bırakan şey halbuki sözdür. Ruhuna uygun bir güfteler şairini bulabilmek ise bestekâr gibi, beste için de mazhariyettir. Avukat Nahit, hocamıza bu mazhariyeti kazandıran, onun büyük bestekârlığına omuz veren adamdır. Nice bestelere en güzel sözler yazanların adları dahi unutulduğu veya anılmak âdet olmadığı memleketimizde Karşıyakalı olmak talihi su götürmez. Ölenin geride kalanlardan beklediği unutulmamaktır. Nahit Hilmi bu bakımdan neden korksun ki. Gönül yapmanın bile ne kadar zor olduğu düşünülürken, gönüllere, girilmesi en çetin olan yerlere hocası ile ruha sarmaş dolaş giren sevgili arkadaşım için unutmak mümkün mü?
Şardağ, R. (1952, Aralık 12). Günübirlik/Mümkün mü unutmak. Yeni Asır, s. 3.
Gazete kupürlerine ulaşmamız konusunda desteklerini esirgemeyen Sevgili Âkif Genç‘e sonsuz teşekkürler…
Rüştü Şardağ 