Rus halkından değil ama, Komünist Rus sisteminden gelen bir korku ve itimatsızlık var; bunu neredeyse kondaktaki bebekler öğrenecek. Stalin’in ölümünden sonra gösterilen bütün yumuşama örneklerine rağmen o taraflardan hürriyeti, insanlığı ve barışı okşar bir rüzgâr esmediği meydanda. Böyle iken Churchill ve Fransız devlet adamlarında hâlâ ve beyhûde yere bir kapı zorlamasıdır gidiyor. “Toplanalım.”
Bu kaçıncı toplanmadır, bu kaçıncı konferans? Realite gözden nasıl kaçar? Bir değil, bin defa da toplanılsa netice sıfır! Zira ortada iki ayrı dünya görüşü var ki hiç bir devekuşuvari görmemezlik, bu görüşleri telif edemez Arada bir, demokrat cephenin ileri gelenlerinden biri konuşuyor: “Bize zarar vermedikçe, başkalarının hürriyetine tecaviz etmedikçe Komünist rejimle yanyana yaşamanın imkânı vardır.” Şu şartlara bakın, “zarar vermedikçe”, “tecavüz etmedikçe”.
Komünizm’in bünyesinde barış yoktur. Tekâmülü, cihanda Komünizm kurulana kadar zıdların mücadelesi olarak kabul eden (Dialectuque Matérialisme), bu görüş, her ne hikmetse Komünizm’den sonra tekâmülü devirdi telâkki eder. Gayeye ulaşana kadar dünyadaki sınıf kavgalarını tahrik edeceğini felsefesine alenen geçirmiş olan bir sistemi “Böyle yapmazsa, böyle etmezse” diye hüsnüniyet iltifatına boğmak pek geniş yürekliliğe alâmet değil midir?
Haydi diyelim, böyle olsun “Rusya ile müşterek olarak toplanalım” diyen İngiltere, Fransa kendi aralarında anlaşmazlıklarını halledememişlerdir. Şimal devletleri NATO’ya rağmen tehlikenin kendilerine en geç geleceği ananesine hâlâ sadıktırlar. Bu yetmezmiş gibi, Londra, Amerika’ya ta’riz eden demeçler yayınlayıp duruyor. Bu şartlar içinde Rusya ile bir arada toplanmadan fayda mı sağlanır? Churchill “toplanalım” diyor. Gerçekten bir başka manada olmak üzere toplanalım!
Şardağ, R. (1953, Mayıs 23). Günübirlik/Böyle gecenin. Ege Ekspres Gazetesi, s. 2.
Gazete kupürlerine ulaşmamız konusunda desteklerini esirgemeyen sevgili Âkif Genç‘e sonsuz teşekkürler…
Rüştü Şardağ 