Geçen gün bir iki dost ısrar edince okudum ve gördüm ki Asım Kültür‘ün her zamanki sütununda bu sefer devirdiği çamlarla bir fukara mahallesini ısıtmak mümkündür. O iki sütun silme yazının işte demek istedikleri:
1. Türk musikisi yalnız halk musikisidir. (Demek Adnan Saygun‘la Itri‘nin musikisi bize ait değil.)
2. Halk musikisi sadece neş’e ve oynaklıktır, şu kadar. (Demek insanın ciğerini yakan mayalar, o feryatlar, o bozlaklarla, o ağıtlarla bundan sonra zıplamamız mümkün olabilecektir.)
Ayrıca Kültür efendi ilâve ediyor: 14. asırdan bu tarafa gelen bütün klâsik musiki de bizim değildir.
Bu nevzuhur ukalânın hikmetleri sade musikiye ait olsa yüreğim bulanmayacak. Fakat alın edebiyatımıza dair turfanda hükümlerini: Divan edebiyatı bizi temsil etmez ve on para etmez. Tanzimat edebiyatı büyük vatansever Namık Kemal, o ilk teceddüt taraftarı Ziya Paşa‘ları ve nihayet Abdülhak Hamid‘leriyle metelik etmez. Yahya Kemal denen adama da işte verdiği not: Sıfır!
Muhterem okuyucularım, eğer 22 Mayıs tarihli Yeni Asır gazetesini okumamışsanız, reklâmını yapıyorum, okuyun. Sözlerime inanmayan gözleriniz o zaman, hayret kuyuları içine dalacaktır.
Ben bu zata bir gün adı geçen gazetede musikinin her dalında konuşabilmek, hele itham edebilmek asgarî bir bilgiye ihtiyacı olduğunu hatırlatmış, meselâ Dede‘yi tanıtarak, klâsikleri anlatarak, fikrini tashih ettirdiğimi sanmıştım. Ama ne kadar nafile imiş!
Ey Divan Edebiyatı’nı takdis eden çocuklarımıza özlü taraflarıyla okutan devlet Maarifçiliği! vazgeçin bu sevdadan! ey çeşitli Türk müziğini yayınlayıp duran radyolarımız! soldan geri dönün. Ey Hamid‘e, Namık Kemal‘e ve Yahya Kemal‘e değer veren bunlar için eser yazan cahiller, savulun! ey yıllarca beyhude bir edebiyat ihtisası yapmış olan bedbaht öğretmenler, uyanın!
Çağımızın en büyük ukalâsı geliyor.
_________
Not: Şimdilik bu kadar cevabımız.
Şardağ, R. (1953, Mayıs 24). Günübirlik/Asım Kültür neden ukalâ. Ege Ekspres Gazetesi, s. 2.
Gazete kupürlerine ulaşmamız konusunda desteklerini esirgemeyen sevgili Âkif Genç‘e sonsuz teşekkürler…
Rüştü Şardağ 