Böyle cavalaciroz program olur mu?
Bugün radyomuzda tam 16.00’da dinleyeceğiniz Suzan Yaman kızımızın şarkı programı önümde. Bakıyorum, bakıyorum da radyo müdürlüğüm zamanından bu tarafa repertuar bakımından bir türlü tekâmül edilemediğine yanıyorum. Şerif İçli‘nin Hüzzam makamından Katakofti usûlü ile bestelediği ilk eser hariç söylene söylene artık dinleyicilere gık dedirten şarkılarla dolan şu programa bakıyorum da sesini huyunu, ahlâkını beğendiğim bu kızımın bir çok arkadaşları gibi, içinde yüzdüğü repertuar kısırlığına üzülüyorum. Bilmem, Suzan Yaman, acaba uzun müddet ondan niçin bahsetmediğimi soran sualine bu bakımdan da bir cevap almış mıdır? Son şarkısı olan o güzel “Alimin evleri çamdan” türküsü ile Şerif İçli‘ye ait olan ilk şarkı hariç, kalanların hepsi cavalaciroz şeyler. Neden böyle yapıyoruz? Halk bunları seviyor, tutuyor sanısında isek yanılıyoruz. Bizim mahalledeki kalaycı çırağına bile artık gına geldi bu şarkılardan. Diyelim ki halk seviyor. Biz halka, sanatkâr olarak, radyo idaresi olarak daha yeni, daha güzel şeyleri sevdirmekle vazifeli, değil miyiz?
Suzan Yaman anlamalıdır, gözlerimin görüp, kulaklarımın bu şehirde ilk tanıdığı ve değer verdiği her solist kızımız gibi o da bilmelidir ki onu ve diğer bazı arkadaşlarını, böyle, dağarcıkları tamtakır gördükçe kırılıyorum, inciniyorum Yaman‘ın tatlı sesi ile size okuyacağı ilk şarkının sözleri şudur:
“Türlü derde ben deva buldum elimle çok zaman
Kimse bilmez bir tabibe ben de muhtacım bugün
Anlatılmaz, anlaşılmaz, hal hazin, mevsim hazan
Nevcivan, masum, melekten bir peri-tacım bugün”
Şardağ, R. (1953, Eylül 18). Suzan Yaman’a hatırlatma. Ege Ekspres Gazetesi, s. 4.
Gazete kupürlerine ulaşmamız konusunda desteklerini esirgemeyen Sevgili Âkif Genç‘e sonsuz teşekkürler…
Rüştü Şardağ 