Adamcağıza dert olmuş, oturup dövünüyor. Konrad sirki gelmiyor diye. Sanki efendim ne gelmiştir ki o gelsin… Bir tek “gelmiyor” kelimesinin sırtına binerek hayal yolculuğunda yürü, ha yürü, bir hayli mesafe almaya başladım. Medrano geliyor, Konrat gelmiyor. Dert geliyor, derman gelmiyor. Yaban geliyor, baban gelmiyor. Av geliyor, sapan gelmiyor. Gözler ağlıyor; yaş gelmiyor. Düşmanlara hedef oluyoruz ama taş gelmiyor. Emek gidiyor; aş gelmiyor. Kıç geliyor; baş gelmiyor. Durmadan hayal kuruyorsun, hakikat gelmiyor; alıklık geliyor; dikkat gelmiyor. Laf kalabalığı var; Mısra-yı berceste gelmiyor. Zırva var, beste gelmiyor; nâlâyık geliyor; şayeste gelmiyor. Heves kalıyor; can gelmiyor. Metres geliyor; canan gelmiyor. Teres geliyor; adam gelmiyor. Emel geliyor, dünya gelmiyor. Güzel geliyor; mana gelmiyor. Kalem sürtüyor; fikir gelmiyor. Mâşuk geliyor, sihir gelmiyor. Zehir geliyor, Şardağın kaleminden şifa gelmiyor. Sütunum doldu sonu gelmiyor.
Şardağ, R. (1952, Ağustos 15). Günübirlik/Gelmiyor. Yeni Asır, s. 3.
Gazete kupürlerine ulaşmamız konusunda desteklerini esirgemeyen Sevgili Âkif Genç‘e sonsuz teşekkürler…
Rüştü Şardağ 