İzmir Hemşire Okulu’nun namzet talebeleri bugün altı aylarını doldurdukları için kep giyecekler. Kısa zamanda sürgün veren bu merhamet fidanları, bu gece saat 21:00’de, insanlığın ilk hemşiresi fedakâr Florans Nightingale’in yaktığı ateşten nasip alıp yanacaklar. Mevki, sınıf, zengin, fakir, genç, ihtiyar ve kadın erkek, hepimizi korku ve aczin baskısı altında bir hizaya getiren hastanelerde tek teselli kaynağımız onlardır. Gün gelecek, ağır hasta bir anadan evladını esirgediği büyük sabrı onlar gösterecek, zaman olacak, nabız tutan eller en sıkıntılı hizmetlerin emin ellerine girecektir.
Ama hep “cek” ile konuştuğuma göre realitenin bu merkezde olmadığı gün gibi aşikâr değil mi? Vicdanını bu işin tahsili ile besleyememiş olan bir çok alaylı bakıcılardan hastaların düpedüz cefa çektiğini bu kutsal günde hatırlatmakla asgari bir vazife ifa ettiğimi sanıyorum. Gençliğinin dört senesini hastanelerde geçirmiş bir insan olarak, güzel örnekler yanında zaman zaman beni kahreden hikâyeleri de iyi bilmekteyim. Ama şunu itirafa mecburum ki Türkiye’de Hemşire Okulu’nun körpe dalları, hastanelerimize her geçen gün biraz daha kök salmakta, bilgili şefkati getirmekte ve duruma hakim olmaktadır.
Bu arada üstün vicdan ve kendi kendisini yetiştiriciliği ile tanıdığım okul dışı hastabakıcılara da hakkını vermeliyiz. Türk’ün musikisinden, edebiyatından, bir ilmik iğne ömür tüketici hünerleri işleyen el işlerinden ve geleneklerimizden çıkardığımız milli vasıfların başında sonsuz tahammülümüz gelir. Bu akşam, Florans’ın şamdanı namzet hemşirelerimize ilham yolunu çizerken, gönlüm ister ki milli tarihimde, onlara kendisinde saklı bulunan sabrın erişilmez destanlarını anlatsın!
Şardağ, R. (1953, Nisan 16). Günübirlik/Kep gününde. Ege Ekspres Gazetesi, s. 2.
Gazete kupürlerine ulaşmamız konusunda desteklerini esirgemeyen Sevgili Âkif Genç‘e sonsuz teşekkürler…
Rüştü Şardağ 