Ben eminim ki bu memlekette, “Milliyetçiyim” diyen her Türk çocuğunu, evlenme dairesi parkının ve itfaiyenin arkalarına rastlayan tütün depoları işçilerinin hali yaralamaktadır.
Öğle üstü ne zaman o taraftan geçsem, nikotinin, yüzlerinden hayat rengini çalıp soldurduğu kadın erkek, küçük büyük işçilerimizi, caddenin tretuvarlarına iğreti oturmuş, bir kaç lokma tıkıştırırken bulurum. Bunlar o insanlardır ki metin bir vatanseverlikleri ile komünist mikrobunu cephelerinden içeri sokmamış, vatana Allah’larına olduğu kadar bağlanmışlardır. Geçen asrın büyük Fransız ressamı Domier’in terliğini bile yarım yamalak giymiş, işten ıstırahate vakit olmayan bir halayık portresi vardır. Baktıkça gözüm yaşarır. Bu kardeşlerimizin hali acı değil mi?
Öğle yemeğini olsun taş ve topraklar üzerinde yemekten onları kurtaramaz mıyız? Senelerdir süregiden bu halin belki bir hukuki cevabı vardır. Ama bunu ben de bilirim. Altmışa yakın fabrikada on binlerce işçi ile konuşmuş, mevzuatı yutmuş adamım. Biliyorum, “Sosyal yardımı hususi müesseselere henüz mecbur tutmadık.” denebilir. Hıfzısıhha kanunu da mı yok? “Sezonlar işçiler, tiriyaj işçileri için yemekhane yapmaya patronu zorlayamayız” mı? Bakanlığın yeni bir kanun teklifi de mi yok? Nihayet bu şehirde, işçinin işini dert, derdini iş edinmiş bir Soyukoca İsmailimiz var ki can ile, aşk ile bir hamle daha yapsa, meseleyi kökünden halleder kanaatindeyim. Aksi halde bu utandırıcı manzara devam edemez kardeşlerim, bu böyle olmaz!
Şardağ, R. (1953, Ağustos 16). Günübirlik/Bu böyle olmaz. Ege Ekspres Gazetesi, s. 2.
Gazete kupürlerine ulaşmamız konusunda desteklerini esirgemeyen Sevgili Âkif Genç‘e sonsuz teşekkürler…
Rüştü Şardağ 