Kapris bu ya! Dün Karşıyaka’dan dönerken, vapurda, ta karşımda duran fettan kızın gözlerinde idamımı sezdim. ama kapris dediğim bu değil, sakın yanlış anlamayın. Daha iskelede iken aklıma şöyle bir fikir geldi: “Bir beste yapsam, içinde, İstanbul’un meşhur lokumunun adı geçse” diye. Akıl bendeki akıl, kapris bendeki kapris olunca, böyle şeyleri düşünür müyüm, düşünürüm. Meselâ, “Aman, lâtilokum, canım safilokum!” Pek âlâ böyle bir tekerlemesi olabilirdi şarkının. Hem canım, “Bana bir güfte ver de Nihavend’den besteleyeyim” diyen müsveddeleri hiç mi görmedik? Beste yapıladursun, şu kızın sağı solu çileden çıkaran sihirkâr güzelliğini adeta korku ile seyrediyordum. Baksam solacak kadar güzel, solmasa bile beni alacak kadar güzel. Öyle bir yüz ve boyun zarafeti var, hani, teşbir görse, utanır. İki omuzlardan bele doğru hafif bir kavis çizerek inen vücut saksısına bu beyaz lâle boyun ne hakim bir kudretle tesbit edilmiş.
Kafam bir yandan da Muhayyer’e yakın karar veren yeni türkümle meşgul: “Aman lâtilokum..”
Gözlerdeki taze badem biçimi yükseliş ve istifham bükülüşü, icabında büyümeye müsait olan ağzın o şuh kıvrıklığı ile bu güzel yüzü, o, omuzlara kadar inen ihtişam heykelini bir şeye benzetmek lâzım.
“Aman, lâtilokum canım..” karar Suzidil’e döndü. Ama şimdi bestenin de sırası mı ya!
Yine gözüm onda. Bu baş ve boyun neye benziyor, lâleye mi? Fakat sakı (baldırı) öyle kopacak kadar ince değil ki. Yaprakları üstünde yayılmış bir gül mü? Fakat o pembe, minik kulaklarda, o buklelerde gül yaprağı kadar bile sertlik yok.
Hay gözün körolsun senin beste ve lokum gibi, lâtilokum, lâtilokum! Maamafih İstanbullular belki geçmiş asırlarda buna safi lokum diyorlardı. Zamanla bu hale geldi. Tamam, tamam; buldum!. Bu kız, ne o, ne bu, galiba safi lokumdur. Şu halde durmadan bestenin tekerlemesini tekrar edip dururum: Aman safi lokum, canım safi lokum?
Şardağ, R. (1953, Eylül 5). Günübirlik/Lokum fantazisi. Ege Ekspres Gazetesi, s. 2.
Gazete kupürlerine ulaşmamız konusunda desteklerini esirgemeyen Sevgili Âkif Genç‘e sonsuz teşekkürler…
Rüştü Şardağ 