Dün bir dost geldi. “Yahu” dedi, “Her gün bir radyo sütun idare etmek ne demek? Ben bunu iyi bilirim. Şu radyoya geçen himmetlerin yetmezmiş gibi bugün de bütün kabiliyetleri gâh tenkit ederek, gâh takdir ederek uyandırmaya çalışıyorsun. Ama gel gelelim, daha düne kadar sana yakınlık gösterenlerden, çok şeylerini sana borçlu olanlardan bir kısmı bugün hakkında ne hayasız iftiralar savuruyor biliyor musun?”
Ona verdiğim cevap şu oldu: Bilmiyorum. Ama insanoğlu bu! Cevheri vefadan çok nankörlüğe, sağlam karakterden çok za’fa, hakikatten ve mertlikten çok iftiraya müsaittir.
Bu vesile ile size de sevgili okurlar, hatırlatmak isterim. Yüzünüze karşı söylenmemiş, geriden, kahpece yapılmış iftiralara aldırış etmeyin. Zira bu, her şeyden evvel iftiranın sahibinindeki cesaret fukaralığına bir alâmettir. Korkak adamda ne değer bulursunuz ki sözüne itibar edesiniz. Elinden, sesinden, kafasından bilgi ve sanatından hiçbir fayda umulmayan insanın yapacağı tek şey iftiradır. Elinden bundan başka hiçbir şey gelmeyen müfterinin aczine acımak daha doğru değil midir?
Peki, müfteriye kızmaz mısınız? Gülerim. Zira kainatın en yücesi Mukaddes kitabındadır ki “İftira eden insanı ölmüş kardeşinin etini yiyen insanla müsavi tutarım.” Eğer ulu Tanrı’ya imanınız yoksa müfteriye yine gülün. Çünkü iftira eden insan son sözünü söylemiş, son kozunu oynamıştır. Günün birinde bu iftira ettiğinin hakikaten bir ayıbı olsa söyleyeceği sözün bir değeri kalmayacak, çünkü vaktiyle bütün söyleyeceklerini, yem torbasından farksız olan, ağzı ile söylemiş bulunacaktır.
Müfteriye gücenenilmez mi?
Ne münasebet! İnsan birisine gücenebilmek için ona ne de olsa değer biçmiş olmalıdır. Halbuki fahişeleri bile affetmesi mümkün olan Yüce Tanrı’nın bu asla bağışlamayacağı kullarında, artık kızacak kadar bile haysiyet bulamazsınız!
Şardağ, R. (1953, Eylül 24). Günübirlik/Bütün müfterîler okusun. Ege Ekspres Gazetesi, s. 2.
Gazete kupürlerine ulaşmamız konusunda desteklerini esirgemeyen Sevgili Âkif Genç‘e sonsuz teşekkürler…
Rüştü Şardağ 