Efendim, geçen gün yaşlıca bir hanım teyzeye destek olayım, resmi dairelerden birisinde bitecek olan işini takip edeyim dedim. Daha doğrusu ahbabımız olan hanım benden bunu, “Evlâdım ben yaşlı, aciz bir insanım..” diyerek rica etti. Uzutmayalım, o daireye gittik. Beş memur bir odada çalışıyordu, sağ tarafta camekânla ayrılan bir oda var. Orada da şöyle kırmızı muşmula suratlı bir zat oturuyor. Biraz şişman, fazlaca rahatsız, yaşı da geçkin olan hanım teyzeye -kendimi bir tarafa bıraktım- “Buyur, otur, anneciğim” falan diyen olmadı. İş karışık. Genç ve nazik bir memur izahat veriyor. Anlamadığım hususları bir defa daha soruyor, eksik bıraktığımız bir cihet var mı diye karanlıklardan kurtulmaya çalışıyordum. Güler yüzlü, terbiyeli ve çok candan bir genç olan bu memur beyle konuşagiderken, birdenbire sağ taraftaki bölmede oturan kırmızı yüzlü, çatık kaşlı adam yüksek sesle bir hikmet yuvarladı:
– Beyim, ne sıkıştırıyorsunuz? Biz kanunsuz bir şey yapmayız!
Adam nasıl bir belâya çattığını bilmediği için devam etti:
– Çocuk anlamadı. Mesele şudur, öğrenin benden!
Birden sözünü kestim:
– Affedersin bay müdür!
– Ben müdür değilim, şef..
– Müdür değilseniz, özenmedesiniz, dinleyin: Çocuk dediğiniz, sizin gibi bir devlet memurudur. Saniyen pekalâ ne dediğimi anlamıştır. Asıl işi anlamadan burnunuzu sokan sizsiniz. İşinize bakın!
Kırmızı yüzü biraz daha kızardı mı, bilmiyorum. Döndüm. Beni, bu sütunun sahibi olarak tanıyan memurlar bir nevi “Hay Allah razı olsun” der gibi gözlerimin içine baktılar. İşimiz hakkında biraz daha bilgi edindik. Memurlara teşekkür ettim. Kapıdan çıkacağım sırada o müdür veya bozuntusu olacak zat kapıyı çarparak hiddetle dışarı çıktı. Bu aralık, bir memur kulağıma eğildi:
– Ne istiyor sizden? Bu yaptığı nedir?
– Ne olacak, zart zurt!
– Afedersiniz ama, zart zurt dediğiniz şey nedir?
– Vallahi birader, “zart”ını anlamadım ki “zurt”unu anlayayım.
Şardağ, R. (1953, Kasım 7). Günübirlik/. Ege Ekspres Gazetesi, s. 2.
Gazete kupürlerine ulaşmamız konusunda desteklerini esirgemeyen Sevgili Âkif Genç‘e sonsuz teşekkürler…
Rüştü Şardağ 