Dün, bir kundura boyacısında ayakkabılarımı boyatırken, bir aralık o geçmiş ki, adamcağız arkadaşına seslendi: “Burdur’a gidiyor, ne baba adamdı, ne efendi idi Enver Bey.”
“Şu boyacı eğer müşteri olmasaydım, nereden beni tanıyacaktı?” diye, şimdi belki de, benim bildiğim, mütevazıdan daha ezik, derinlere doğru bükük olan Enver Saatçigil, insanlığının iç kabuğuna büzülecektir. Ama günde yüzlercesinin ayaklarına hizmet eden bu sevimli ve fedakâr çocukların hatırasında iz bırakmak, herkese nasip olur mu? Enver Bey kardeşimi bugün Burdur valiliğine uğurlarken, omuz başımda bir eksiklik varmış gibi derin boşluk hissediyorum. Çelebi, saygılı ve cevherli tarafını dışa vurmaktan çekinecek kadar kâmil, şefkatli, halka karşı rikkatli muameleyi sade diline değil, ruh derinliklerinden parmak uçlarına kadar teksif etmiş olan eski Vali muavinimizin, Burdur gibi uzun memleket seyahatlerimde bir hayli güzel hatırasını taşıdığım şirin vilâyetimize gitmesine bir bakıma da çok seviniyorum.
Hakikatin tersini, ölsem de söylemeyeceğimi Burdurlular, 1945 yılında Vatan sütunlarında nasıl ispat ettiğimi bilirler. Şimdi ise, onlara övgüsünü yaptığım kardeşim Enver, 1953 yılının getirdiği en büyük müjdedir.
Şardağ, R. (1953, Temmuz 6). Günübirlik/Saatçıgil’i uğurlarken. Ege Ekspres, s. 2.
Gazete kupürlerine ulaşmamız konusunda desteklerini esirgemeyen Sevgili Âkif Genç‘e sonsuz teşekkürler…
Rüştü Şardağ 