Bu birlik, (Federasyon demeye lüzum var mı?) geçmiş yıllarda, kurulmaması için tazyik gören birliklerin en başında gelir. Öğretmen ki her türlü baskılardan azâde olan insan evlâdı, vatan yavrusunu geliştirmek için bir ömrü dolduran enerji kandilini yakıp tüketen fedakârdır. Onu baskıya almak, ondan çekinmek, onun birliğinden ürküntü duymak zorbalığın değilse eğer, vehmin en saçma olanıdır. Öğretmenler Birliği’nin, iki günden beri şehrimizde toplanan federasyonlarına gelinceye kadar geçirdiği bir kaç çarpık ve dalgalı istikameti de bilmiyor değilim. Ama bugün onları, dünkü meslek arkadaşlarımı, profesöründen ilkokul hocasına kadar çok şuurlu bir yolun başında görmekteyim. Hepsinin tahakkuk etmemiş dilekleri olabilir. Hatta bazılarının henüz neticelenmeyen bir hak yeniği bulunabilir. Ama başkanlarına baksanıza, ne güzel konuşuyor! Milliyetçilikte asla bu memleketin evlâdı olduğunu unutmamış, ama hiç bir gün de bu mevzu, şovenizme ve maceracılığa sürüklememiş olan eski arkadaşım mantık Profesörü Hamdi Ragıp, kongrede, evvelki gün muallimi ve onun birliğini her türlü siyasetin hem dışına hem de fevkine çıkaran öyle sevimli ve veciz konuşmada bulundu ki, ben, onun bu manidar sözlerini kongreye ve bu temiz mesleğin mensuplarına hâkim olan bir nizam ve şuur telâkki ederek alkışladım.
Şarktan Garba, Şimalden Cenube dek yüz binlerce gönül ve nur çerağı halinde yanan aziz öğretmen arkadaşlarımın seviyeli, inkılâpçı ve uyanık birlikleri için gülen bir istikbal dilerim.
Şardağ, R. (1953, Temmuz 17). Günübirlik / Öğretmenlerin kongresi. Ege Ekspres, s. 2.
Gazete kupürlerine ulaşmamız konusunda desteklerini esirgemeyen Sevgili Âkif Genç‘e sonsuz teşekkürler…
Rüştü Şardağ 