Şu otobüs ve tramvayla geceleri yapılan yolculuk, hoş şey vesselâm! Hadiselerin üstünü kapayan can sıkıntısı zarını sıyıran; altında görünen eğlence mevzu ile baş başa kalabilirsiniz. Dün gece, Hatay caddesi otobüslerindeydim. Halk yine dolu, hem de tıklım tıklım. Her durakta yapılan hücum ve baskınlardan rahatsız olan bir kerli ferli bey ilk istimi salıyor:
— Belediyeye maşallah! Halkı, insan yerine koyduğu yok ki. Ha iskemle, ha insan. Doldur üst üste; istifle gitsin!
Birisi biletçiye bağırıyor:
— Çek zili oğlum, ne duruyorsun? Yer mi var otobüste? Eshot’u kazandıracaksın galiba!
Bir kadın:
— Hiç efendim, hiç saygı yok…
Biletçi dayanamıyor:
— Siz aşağıda olsanız böyle konuşmazsınız ama. Hele bir iliştiniz mi, başkaları yansın! Günah değil mi?
Sanki karşılarında Eshot bütçesine hâkim olan bir idare, salahiyetli bir makam varmış gibi:
— Öyleyse, biletçi efendi, on dakikada bir işletseniz olmaz mı?
— Otobüs bu kadar!
— Alsancak’a sırt sırta ve boş boşuna işletiyorsunuz ya!
— Ben idare değilim, onlara söyleyin.
Bu arada figüranlar da eksik değil. “çek” “yürü” “bırak palavrayı” “söyle, çullan, yüklen” gibi sesler de araya karışıyor.
Bir rençber kılıklı vatandaş, birden bire ağız topunu, insaf fitili ile alevledi:
— Yahu, şu varyant yol yoktu; ona kavuştunuz. Şu otobüsler, şehrin bir ucundan bir ucuna gitmezdi; ona kavuştunuz. İki üç senede belediye size yüzden fazla otobüs aldı. Biraz insaflı olsanıza!
Bir ihtiyar da cesaretleniyor:
— Ayıp ayıp! Nankörlük doğrusu. Buldunuz da bunuyorsunuz.
Galiba şu filozof kılıklı adam yolculuk perdesini en güzel tiratla kapatıyor:
— Sevinin, sevinin! Azla yetinmeyen halk, belediyeyi de, hükümeti de, milleti de sevindirmelidir. Bir defa istemeye alıştılar, bırakalım istesinler!
Şardağ, R. (1953, Temmuz 31). Günübirlik/Bir perdelik. Ege Ekspres Gazetesi, s. 2.
Gazete kupürlerine ulaşmamız konusunda desteklerini esirgemeyen Sevgili Âkif Genç‘e sonsuz teşekkürler…
Rüştü Şardağ 