Dün bir dost ikaz etti. Bilmem hangi para ve menfaatle alakalı bir işte bir şahsa yardımcı olmuşum. Yani bilmem kimin menfaat teminine vasıta olmuşum. Yani efendim daha açıkçası, ben, şu satırların sahibi, resmi bir işte dolayısıyla, meşru olmayan yoldan servet temin etmek gibi bir namussuzluğa başvurmuşum. Bu satırların sahibi için birtakım beşeri kusurlar bulmak, her fani insanda bulunanların bir başka cinsinden bazı zaaflar müsade etmek -aslı olmasa bile- mümkündür ve su götürür. Fakat altı kuşak gerisini tanımadığım sülâlemden ve baba ocağından aldığım tek terbiye ve anlayışım, hakkım olmayana razı olmaktır. Müslüman olarak, dünyanın ötesi bir mahkemede hesap verileceğine iman ettiğim için bu türlü gayrimeşru kazanca, rüşvete hayatım boyunca itibar etmemişim. 38 senelik hayatımda, aldığım biraz da aşırı Şark terbiyesi dolayısıyla ikbale değil, idbara meyil etmişim. Bir tek İzmirli’nin çıkıp da bu söylediklerimin aksine olarak resmi vazifemde kendisinden menfaat umduğunu ispat etmesi değil, yüzüme karşı söylediğini görmeyi istifa etmek için kafi bir sebep addederim. Fakat bu türlü konuşan, kim olduğunu ögrenemediğim mahluk, 15 senelik tahsili, bir o kadar da devlet memurluğu vazifesinde borçlu yaşamaktan başka hiçbir suçu olmayan beni namus tarafından vurmak isteyen müfteri, acaba aksini ispat edemediği tezviri karşısında -eğer varsa- vicdanının yandığını hissetmeyecek midir?
Şardağ, R. (1953, Ekim 20). Günübirlik/Utansın o müfterî. Ege Ekspres Gazetesi, s. 2.
Gazete kupürlerine ulaşmamız konusunda desteklerini esirgemeyen Sevgili Âkif Genç‘e sonsuz teşekkürler…
Rüştü Şardağ 